ਇਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ….

ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਰ ਪੜਾਅ ਕੁਛ ਨਾ ਕੁਛ ਸਿਖਾ ਕੇ ਹੀ ਜਾਂਦਾ ਆ। ਕੁਛ ਮਿੱਠੀ ਸਿੱਖ ਹੁੰਦੀ ਆ ਤੇ ਕੁਛ ਕੋੜੀ। ਇਕ ਦਿਨ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਕਦੋਂ ਓਹ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵਲ ਤੁਰ ਪਈ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ । ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਓਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ ਹੋਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਕ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਬਾਪ, ਬਚਿਆ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨਿਭਾ ਲੈਂਦਾ ਆ। ਪਰ ਆਪਣਾ ਸਾਥ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਆ?
           ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੀ ਇਹੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਬੱਸ ਜਿੱਦਾਂ ਜਿੱਦਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਚਲਦੀ ਰਹੀ ਓਹ ਵੀ ਨਾਲ ਤੁਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਓਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਬੈਠੀ। ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕਿੰਨਾ ਕੁਛ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ ਉਸ ਵਿਚ। ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿਵੇਂ ਬਚਪਨ ਚ ਉਸਨੂੰ ਆਲੂ ਦੇ ਪਰਾਂਠੇ ਪਸੰਦ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਕੋਈ ਏਦਾ ਦਾ ਚਾਅ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।
             ਥੋੜੇ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਓਹ ਇਕ ਫਾਰਮ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਿਚ  ਮਨਪਸੰਦ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ ਲਿਖਣੀ ਸੀ। ਪਰ ਓਸਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲਗ ਗਿਆ ਸੋਚਣ ਲਈ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਕਿ ਪਸੰਦ ਆ? ਪਰ ਫੇਰ ਵੀ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
         ਉਸ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਸੋਚ ਲਿਆ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਓਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਏਗੀ। ਪਰ ਫੇਰ ਇਕ ਸਵਾਲ ਆਇਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ? ਕਿਦਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ?
       ਇਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸਹੇਜਨਿਆ ਪੈਨ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਚ ਕਿ ਕਿ ਕਰਕੇ ਓਹ ਏਥੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਕਿਉ ਸਭ ਕੁਛ ਭੁਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਆ। ਉਸਦਾ ਸਕੂਲ ਸਮਾਂ। ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਓਹ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਛੱਡ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕਿੰਨਾ ਚਾਅ ਸੀ ਉਸਨੂੰ ਸਟੇਜ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦਾ। ਪੜ੍ਹਾਈ ਚ ਵੀ ਅਵੱਲ ਸੀ ਓਹ।
                  ਕਾਫੀ ਸ਼ੋਪ ਤੇ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਨਾ ਉਸਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਸੰਦੀਦਾ ਕੰਮ ਸੀ। ੧ ਕਾਫੀ ਤੇ ੧ ਕਿਤਾਬ ਬੱਸ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਓਹ ਬੈਠੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਫਾਲਤੂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨੀਆਂ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਸਨੂੰ।
                 ਉਸਦੇ ਮਾਂ ਬਾਪ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿਦਾ ਉਸਦੀ ਆਪਣੇ ਵੀਰੇ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਕਿਵੇਂ ਸਭ ਕੁਛ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਧੁੰਧਲਾ ਹੋਣ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
     ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਮੇਦਾਰੀਆਂ ਚ ਇੰਨਾ ਰੂਝ ਜਾਂਦੇ ਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਆ। ਆਓ ਪਹਿਲੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਿਭਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਮਜਬੂਤ ਕਰੀਏ।

अगले जन्म मुझे बिटिया ना किजो …..

आभा तीन चार दिन से बहुत परेशान थी। उसके पापा को बहुत तेज़ बुखार आ रहा था। कोई दवाई भी असर नहीं कर रही थी। उसे पता था कि उसके भाई भाभी पापा का पूरा ध्यान रख रहे है। पर फिर भी उसे अपने पापा पास जाना था। एक तो समय ऐसा था, हर तरफ कोरोना फेला हुआ था। उसका छोटा बच्चा होने की वजह से उसे यात्रा करना भी ठीक नहीं लग रहा था।
पर फिर भी उसका मन नहीं लग रहा था। चाहे वह पास जा कर उनको ठीक नहीं कर सकती थी, पर एक तसल्ली हो जाती कि पापा आंखों के सामने है। इसी कशमकश में दिन निकल रहे थे। बस मौका ढूंढ़ रही थी वो।

और आज इतनी मजबूरी है कि वह उनके पास तक नहीं जा सकती। वो इस अपराध बोध से ग्रस्त हो रही थी। काश वो भी एक लड़का होती तो अपने भाई की तरह इस मौके पर अपने पापा के साथ होती।
पर अभी तो वह बस दूर रहते हुए ,दुआ ही कर सकती है कि उसके पापा जल्दी से ठीक हो और फोन पर उनकी पहले की तरह रोबदार आवाज़ सुनाई दे।
इस सारे हालात में उसे यह भी आभास हुआ कि उसका छोटा सा भाई अचानक कितना बड़ा हो गया है। उसे तो यह लगता था कि अभी दोनों छोटे बच्चे (भाई भाभी) ही तो है, बेचारे अकेले कैसे सब संभालेंगे। पर उन्होंने सब कुछ इतना अच्छे से निभाया कि वह आश्चर्य चकित होने के साथ साथ बहुत खुश भी थी।
बस अब भगवान से यही प्रार्थना है कि वो सब कुछ जल्दी से ठीक कर दे। अगर आप यह पढ़ रहे है तो आप से भी विनती है कि सब ठीक होने की दुआ जरूर कीजिएगा।

बैठे बैठे सोच रही थी, कैसे जब कभी वह बीमार होती थी या कोई चोट लगती थी तो उसके मम्मा-पापा परेशान हो जाते थे। शहर का कोई डॉक्टर नहीं छोड़ते थे। रात रात भर जागते रहते थे। जब तक वह पूरी तरह ठीक नहीं हो जाती थी तब तक चैन से नहीं बैठते थे।